ฝึกเน้นเสียงคำภาษาอังกฤษ

9 กฎการเน้นเสียงพื้นฐาน

ทำความเข้าใจกฎด้านล่างก่อนฝึก — เครื่องหมาย ˈ วางไว้หน้าพยางค์ที่เน้นเสียง

1. 1

   คำนามและคำคุณศัพท์ 2 พยางค์ → เน้นเสียงที่พยางค์แรก

   ˈteacher, ˈhappy, ˈgarden, ˈbusy, ˈtable

2. 2

   คำกริยาและคำบุพบท 2 พยางค์ → เน้นเสียงที่พยางค์ที่สอง

   beˈgin, enˈjoy, aˈgree, beˈlow, reˈlax

3. 3

   คำนามประสม (สองคำเขียนติดกันหรือมีขีด) → เน้นเสียงที่คำแรก

   ˈblackboard, ˈsunrise, ˈtoothpaste, ˈnotebook

4. 4

   คำคุณศัพท์ประสมและคำกริยาประสม → มักเน้นเสียงที่คำที่สอง

   old-ˈfashioned, wellˈknown, underˈstand, overˈcome

5. 5

   คำที่ลงท้ายด้วย -ic, -ical, -ian, -ious, -ial, -tion, -sion → เน้นเสียงที่พยางค์ก่อนหน้าหน่วยเติมทันที

   ecoˈnomic, hisˈtorical, muˈsician, deˈlicious, eduˈcation, deˈcision

6. 6

   คำที่ลงท้ายด้วย -ity, -ety, -graphy, -logy, -cracy → เน้นเสียงที่พยางค์ก่อนหน้าหน่วยเติม

   aˈbility, soˈciety, phoˈtography, biˈology, deˈmocracy

7. 7

   คำที่ลงท้ายด้วย -ee, -eer, -ese, -ique, -esque → เน้นเสียงที่หน่วยเติมเอง (พยางค์สุดท้าย)

   employˈee, volunˈteer, Japanˈese, uˈnique, picturˈesque

8. 8

   หน่วยเติม -ful, -less, -ment, -ness, -ly, -able, -er, -or, -ing มักไม่เปลี่ยนตำแหน่งเน้นเสียง — ยังคงอยู่ที่เดิมเหมือนคำต้นฉบับ

   ˈbeautiful, ˈcareless, enˈjoyment, ˈhappiness, ˈquickly

9. 9

   คำที่มี 3 พยางค์ขึ้นไปที่ไม่เข้ากลุ่มข้างต้น → มักไม่เน้นเสียงที่พยางค์ที่มีเสียงสระอ่อน /ə/ หรือ /ɪ/ และมักเน้นที่พยางค์ที่สามนับจากท้ายคำ

   ˈfamily, iˈmagine, ˈexercise, ˈyesterday

เลือกระดับ CEFR แล้วแตะพยางค์ที่คุณคิดว่าเน้นเสียงหลัก ฟังให้ดีก่อนเดา การเน้นเสียงผิดพยางค์เป็นข้อผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดของผู้เรียนภาษาไทยเมื่อพูดภาษาอังกฤษ

คำทั้งสี่ด้านล่างมีจำนวนพยางค์เท่ากัน แต่มีหนึ่งคำที่ตำแหน่งเน้นเสียงต่างจากอีกสามคำ ให้เลือกคำนั้น